نویسنده : حمیدرضاکامرانی
تاریخ : چهارشنبه ٤ تیر ۱۳٩۳
نظرات

بعدازیک غیبت طولانی دوباره به غار تنهایی ام به وبلاگ عزیزم برگشتم...

من خدایی شدم که بنده نداشت
که دلیلی برای خنده نداشت
آسمانی که یک پرنده نداشت
جنگ من با خودم برنده نداشت

مرگ! بین من و تو جنگی نیست

فحش از هفت پشت هم بخورم
این وسط چند مشت هم بخورم
چوب با ضرب کُشت هم بخورم
حرف ریز و درشت هم بخورم

روی دست سیاه رنگی نیست

ابر و باد و مه و فلک زد و رفت

بر دلم طرحی از ترک زد و رفت
زخمهای مرا نمک زد و رفت
هرکه آمد مرا کتک زد و رفت

دل آیینه ها که سنگی نیست


شب به دست چراغ خود را کشت
یک نفر در اتاق خود را کشت
طی یک اتفاق خود را کشت
ماهِ من در محاق خود را کشت

روی این قله که پلنگی نیست!

برو خوش باش عشق! من پیرم
من برای تو دست و پاگیرم
مرگ حق من است... میگیرم!
من همین روزهاست میمیرم

زندگی شوخی قشنگی نیست

..................................................................................

اگر دوست دارید با صدای خودم این مسمط را بشنوید اینجا کلیک کنید...


برچسب‌ها:
  
نویسنده : حمیدرضاکامرانی
تاریخ : شنبه ۱ تیر ۱۳٩٢
نظرات

زیبا !
      چشم تو شعر
                         چشم توشاعر است
                                                    من دزد شعر های چشم تو هستم...
                                                                                          "محمدرضا عبدالملکیان"


دنیا بدون عشق پشیزی نبود و نیست

عاشق شدن برای تو چیزی نبود و نیست


حرفی که پشت سر بزنند از حسادت است


در زندگی م جز تو عزیزی نبود و نیست


ما هم شکارچی شده بودیم هم شکار


بین من و تو هیچ ستیزی نبود و نیست


از پیله ای که بافته ام در نیامدم


این بار از پس غزلم بر نیامدم

ابرو به هم گره زده لشکر کشیده ای


از روبرو می آیی و خنجر کشیده ای


این شعر را به خاک و به خون میکشی...بکش!


داری مرا به مرز جنون میکشی...بکش!


من که سرم به قول تو در لاک شعر بود


مُهر نماز خواندنم از خاک شعر بود


با هیچ کس بساز نبودم... ولی شدم


هرگز قمار باز نبودم... ولی شدم


پیش تو فکرِ دختر مردم نمیکنم


جایی که آب هست تیمُّم نمیکنم


گیسو سیاهِ چشم سیاهِ نخورده مست!


چشمان تو حواس مرا پرت کرده است


من شاعرم به فکر مضامین تازه ام


پیغمبرم که در پیِ یک دین تازه ام


بی تابم و به تاب و تبم فکر میکنم


محتاجم و به نان شبم فکر میکنم


از شعر عاشقانه کسی نان نمیخورد


گلدان پشت پنجره باران نمیخورد


درسینه حرف هست ولی بیت آخر است


انگار ...... نقطه چین ....... بگذاریم بهتر است




برچسب‌ها:
  
نویسنده : حمیدرضاکامرانی
تاریخ : جمعه ٢٢ دی ۱۳٩۱
نظرات

از خانه که می آیی
        یک دستمال سفید
                        پاکتی سیگار
                                 گزیده شعر فروغ
                                           و تحملی طولانی بیاور
                                                           احتمال گریستن ما بسیار است...



چتر را از من گرفت و رفت ، باران را گذاشت

آب و خاک و نور و گل را برد گلدان را گذاشت


پای رفتن را فقط نه... زد عصا را هم شکست


از قدم های شبانه یک خیابان را گذاشت


برگهای سبز  تقویم مرا بر باد داد


شاخه های خشک پاییز و زمستان را گذاشت


چادر مشکی سرش کرد و به قلبم حسرتِ


دست بردن لای گیسوی پریشان را گذاشت


از دو نیمِ زندگی نیمِ پرش را سر کشید


روی میزم نیمه خالی لیوان را گذاشت


روز روشن این طرف شبهای تاریک آن طرف


خنده ای مرموز کرد ، این را گرفت آن را گذاشت




برچسب‌ها: