حمیدرضاکامرانی

                                حال دلم که خوب شود برمیگردم...
                                        خداحافظ

نوشته شده در سه‌شنبه ٢۳ مهر ۱۳٩٢ساعت ۱٢:۱٢ ‎ق.ظ توسط حمیدرضاکامرانی نظرات () |

زیبا !
      چشم تو شعر
                         چشم توشاعر است
                                                    من دزد شعر های چشم تو هستم...
                                                                                          "محمدرضا عبدالملکیان"


دنیا بدون عشق پشیزی نبود و نیست

عاشق شدن برای تو چیزی نبود و نیست


حرفی که پشت سر بزنند از حسادت است


در زندگی م جز تو عزیزی نبود و نیست


ما هم شکارچی شده بودیم هم شکار


بین من و تو هیچ ستیزی نبود و نیست


از پیله ای که بافته ام در نیامدم


این بار از پس غزلم بر نیامدم

ابرو به هم گره زده لشکر کشیده ای


از روبرو می آیی و خنجر کشیده ای


این شعر را به خاک و به خون میکشی...بکش!


داری مرا به مرز جنون میکشی...بکش!


من که سرم به قول تو در لاک شعر بود


مُهر نماز خواندنم از خاک شعر بود


با هیچ کس بساز نبودم... ولی شدم


هرگز قمار باز نبودم... ولی شدم


پیش تو فکرِ دختر مردم نمیکنم


جایی که آب هست تیمُّم نمیکنم


گیسو سیاهِ چشم سیاهِ نخورده مست!


چشمان تو حواس مرا پرت کرده است


من شاعرم به فکر مضامین تازه ام


پیغمبرم که در پیِ یک دین تازه ام


بی تابم و به تاب و تبم فکر میکنم


محتاجم و به نان شبم فکر میکنم


از شعر عاشقانه کسی نان نمیخورد


گلدان پشت پنجره باران نمیخورد


درسینه حرف هست ولی بیت آخر است


انگار ...... نقطه چین ....... بگذاریم بهتر است



نوشته شده در شنبه ۱ تیر ۱۳٩٢ساعت ۱٢:٢۱ ‎ق.ظ توسط حمیدرضاکامرانی نظرات () |

از خانه که می آیی
        یک دستمال سفید
                        پاکتی سیگار
                                 گزیده شعر فروغ
                                           و تحملی طولانی بیاور
                                                           احتمال گریستن ما بسیار است...



چتر را از من گرفت و رفت ، باران را گذاشت

آب و خاک و نور و گل را برد گلدان را گذاشت


پای رفتن را فقط نه... زد عصا را هم شکست


از قدم های شبانه یک خیابان را گذاشت


برگهای سبز  تقویم مرا بر باد داد


شاخه های خشک پاییز و زمستان را گذاشت


چادر مشکی سرش کرد و به قلبم حسرتِ


دست بردن لای گیسوی پریشان را گذاشت


از دو نیمِ زندگی نیمِ پرش را سر کشید


روی میزم نیمه خالی لیوان را گذاشت


روز روشن این طرف شبهای تاریک آن طرف


خنده ای مرموز کرد ، این را گرفت آن را گذاشت


نوشته شده در جمعه ٢٢ دی ۱۳٩۱ساعت ۱۱:٤٦ ‎ق.ظ توسط حمیدرضاکامرانی نظرات () |

Design By : nightSelect.com